อเล็กซานเดอร์ โซลชนิทเซินบอกว่าเขาอธิษฐานเป็นเมื่อตอนอยู่ที่ค่ายกักกันในไซบีเรีย เพราะเขาไม่มีสิ่งอื่นให้หวังได้เลย ก่อนที่จะถูกจับกุม ชีวิตราบรื่นและคิดถึงพระเจ้าน้อยมาก

เช่นกัน ชาวอิสราเอลรู้จักการพึ่งพาพระเจ้าก็ตอนที่พวกเขาไม่มีทางเลือกอื่นในถิ่นทุรกันดาร ซีนาย พวกเขาต้องพึ่งพาพระเจ้าทุกวัน แม้แต่เรื่องการกินดื่ม แต่ในที่สุดขณะที่ยืนอยู่บนฝั่งแม่น้ำจอร์แดน พวกเขาต้องพบกับบททดสอบความเชื่อที่ยากยิ่งกว่า นั่นคือหลังจากได้เข้าไปในดินแดนอันอุดมสมบูรณ์แล้ว พวกเขาจะลืมพระเจ้าหรือไม่?

ชาวอิสราเอลใช้ชีวิตอยู่แต่ในถิ่นทุรกันดารจึงไม่ประสาเรื่องการล่อลวงของคนต่างชาติ โมเสสรู้สึกหวั่นใจกับความรุ่งเรืองที่กำลังจะมาถึงมากกว่าความทุกข์ยากลำบากในทะเลทรายเสียอีก ไม่ว่าความยวนใจแห่งราคะ ศาสนาของคนต่างชาติ ความมั่งคั่งที่ล่อตา ชาวอิสราเอลอาจจะลืมพระเจ้าแล้วคิดว่าตนเองเป็นผู้ทำให้เกิดความสำเร็จ (ฉธบ.8:11,17)

ความสำเร็จทำให้คนเราพึ่งพาพระเจ้ายากขึ้น ชาวอิสราเอลก็ได้พิสูจน์แล้วว่าพวกเขามั่นคงต่อพระเจ้าน้อยลงหลังจากที่เข้าสู่ดินแดนแห่งพระสัญญา พวกเขาออกห่างพระเจ้าไปหาพระอื่นครั้งแล้วครั้งเล่า

จงระวังการล่อลวงที่เกิดจากความสำเร็จ การได้ในสิ่งที่เราต้องการมีภัยมหันต์ซ่อนอยู่ – PY